دولت ها در مواجهه با جنگها و بحران های بین المللی و منطقه ای به منظور تامین هدفها و منافع ملی خود سمت گیریهایی را اتخاذ می کنند. یکی از این سمت گیریها "بی طرفی" است. بی طرفی وضعیت کشوری است که از مداخله درمناقشات بین دو یا چند کشور دیگر به صورت موقت یا دائمی خود داری می کند. در این پژوهش، تحول این مفهوم دربستری تاریخی بررسی و با روشی توصیفی_تحلیلی رابطه حقوق بی طرفی عرفی با تکالیف قرار دادی وضع شده به وسیله منشورسازمان ملل متحد و اسناد بین المللی بعد از آن تبیین گردید. تا به این سوال اصلی پاسخ داده شود که با وجود وضع قواعد حقوقی منع توسل به زور، منع تجاوز،عدم مداخله در امور داخلی کشورها، حقوق بشر دوستانه بین المللی در حقوق بین الملل معاصر، حقوق بی طرفی از چه وجاهت و جایگاه قانونی برخوردار است ؟ یافته های پژوهش بیانگر این است که: مفهوم بی طرفی که در ادوار تاریخی، سیری تکاملی داشته است در مواجهه با قواعد قراردادی حقوق بین الملل معاصر ، در صورتی که شورای امنیت با اعمال امنیت دسته جمعی با صدور قطعنامه ای تصمیم به اقدامات اجرایی بگیرد و دولت ها را ملزم به شرکت در عملیات قهری کند، فاقد اعتبار و وجاهت قانونی است و در پرتو صلاحیت جهانی، همه دولت ها، باید درکنار قربانی بحرانها و جنگ ها قرار گیرند. در غیر این صورت کشورهای ثالث می توانند مواضع بیطرفانه خود را نسبت به کشورهای درگیر در مخاصمات حفظ کنند.